Ik stop met deze weblog. Ik heb een website met makkelijke toegang en misschien ga ik daar bloggen, misschien ook niet.

Vorige week donderdag was ik te zien op tv bij Bestemming Bereikt. Ik vond dat mijn documentaire erg mooi was. Ik heb zeker 200 emails gekregen, erg gaaf!

Voel je welkom om op mijn website rond te neuzen en tot ziens!

www.rijmelareis.nl

Omdat Costa Rica vorig jaar zo te gek was qua natuur, wilde ik dit jaar de andere helft zien van dit mooie land. Ik vond bij Mambo dxe9 perfecte reisroute, dus besloot deze te boeken.

Dag 1

De heenvlucht in de comfortclasse van Martinair was comfortabel, maar wel lang. Gelukkig had ik een soort TV waar je veel films op kon kijken tot mijn beschikking. In Miami moesten we een overstap maken en dat werd een lange zoektocht naar de juiste gate. Eerst moest je uitchecken (stempeltje), buiten even een sigaretje gerookt, dan weer inchecken (stempeltje) en dan door naar Costa Rica vliegen. Ik sliep al bijna bij het opstijgen, dus deze reis ging redelijk snel.

Dag 2

Toen kwamen we aan in Costa Rica, ik kende het vliegveld al, dus stond al snel buiten (na het stempeltje) in de chaos van reisorganisaties en particulieren. Mambo was nergens te vinden, ook FOX kon me niet verder helpen en ik was de rest van de groep kwijt. Ben maar bij de uitgang een peukje gaan roken, wachtend op iemand van Mambo. Niet lang daarna zag ik Edwin Hiemstra, de reisleider, die ons, we waren inmiddels weer bij elkaar, eerst naar de pinautomaat leidde en daarna in een busje propte om naar ons hostel Pangea te gaan.

Daar aangekomen schrokken we ons bijna dood: x93Moesten we hier slapen?x94 Het hostel was te ranzig voor woorden! Ze hadden alleen wel een leuk lounge/bargedeelte boven, dus we bedekten het met de mantel der liefde. Lekker Imperialletje gedronken en toen naar bed.

Dag 3

De volgende ochtend was ik erg vroeg wakker door de jetlag en het gefluit van de vogels. Na de koude douche was ik helemaal wakker. Lekker relaxed ontbeten en af en toe kwam er weer iemand bij van de reisgroep. Na het ontbijt gingen we San Josxe9 in en maakten een wandeling om te kijken of er toch nog iets bezienwaardigs was. Naast het koffiedrinken in de winkelstraat viel San Josxe9 erg tegen. (Maar dat wist ik al van vorig jaar.)

Tegen twaalf uur vertrokken we met de backpack al lopend naar het busstation om de local bus naar Puerto Viejo de Talamanca te gaan. Ik verheugde me op een reis met mooie uitzichten op het groene land, maar kwam bedrogen uit. Het regende en miste zo erg dat we bijna stapvoets reden, zonder uitzicht dus… Gelukkig kon ik redelijk zitten met mijn korte beentjes, maar sommigen zaten echt opgevouwen.

Puerto Viejo leek al meteen een gezellig dorpje toen we aankwamen. Dat Mambo eiste dat we rugzakken moesten meenemen, werd nu heel duidelijk, er was geen geasfalteerde weg, dus wieltjes zouden hier al stuk gaan. We kwamen terecht in een leuk hotelletje. Het was al donker, dus meer dan de spullen wegleggen, even opfrissen en weg gaan om wat te eten zat er niet in. Gegeten in een leuk restaurantje in de hoofdstraat vlakbij de zee. Het eten was lekker, de sfeer in de groep was goed. Na het eten gingen vooral de meiden (exclusief ik) naar het hotel om te slapen. De mannen (inclusief ik) gingen nog naar een cafxe9 met life muziek.

Dag 4

De hike

Het zag er goed uit, het weer, maar voor de zekerheid wel een poncho ingepakt. En oeh, die hebben we nodig gehad! We gingen een hike maken langs de kust en een stukje het woud in. In de (local) bus begon het al te spetteren, bij aankomst goot het al, maar bij het vertrek al wandelend, kijkend naar spinnen, wespennesten, luiaardmoeder met dochter, grote sprinkhanen was het droog. Toen we het woud introkken begon het te regenen, nee dit is niet het goede woord, ook gieten is niet het goede woord, het leek wel alsof er een emmer water per seconde over ons heen werd gegooid. De paden waren overstroomd, dus moesten we een alternatieve route lopen door the bush. De dieren hadden zich allemaal verscholen voor de regen, dus deze hike was eigenlijk alleen maar glibberen en glijden door de blubber. Gelukkig kwamen we nog een prachtige gouden slang tegen… twee keer trouwens.

Ineens hoorde ik de zee, dat betekende dat we bijna uitgeglibberd waren! En oeh, we kwamen terecht op een wel zox92n mooi stekkie! Een prachtige rots in de zee en een prachtig strand, een verademing na onze beproeving. Toen we weg gingen zagen we alleen smetteloze toeristen die in hun witte broekjes en lichte hemdjes op slippertjes ook deze plek wilden zien. Wij daarentegen waren bruin van de modder, doorweekte ponchox92s hingen aan onze rugtassen te drogen en we waren doodmoe. Haha, leuk contrast!

Toen we de rivier moesten oversteken dacht ik dat het beter was om mijn doorweekte schoenen gewoon aan te houden, misschien werden ze zo wat schoner? Maar niet iedereen deed dat, 1 reisgenoot haalde zijn voet toen behoorlijk open aan het koraal. Lekker begin van de vakantie… Even een lekker biertje gedronken in het plaatselijke cafeetje en toen met de (public) bus weer terug naar Puerto Viejo gegaan.

Een groot gedeelte van de groep wilden gaan golfsurfen na de lunch, maar ik en twee mannen hoefden niet zo nodig. Dus na een lange tijd relaxen en een beetje kletsen, gingen we een pokertje spelen met een sapje erbij.

x92s Avonds in een luxe tent gegeten. Ik had een visschotel met calamaris, vis en garnalen xe9n rare visjes in het midden. Toen ik zox92n visje in het midden pakte bleek er een heel lijf aan vast te zitten WHA! Het bleek een octopus te zijn! De hele tafel lag in een stuip om mijn reactie, een reisgenoot had de lef om hem op te eten: petje af!

Na het eten had iedereen wel zin om wat leuks te doen. Er was een feest gaande in een soort garage en er werd behoorlijk vunzig gedanst. De sfeer kwam er bij ons alleen niet zo in, dus vertrokken we naar een plaatselijke Karaoke bar waar vooral mannen binnen zaten en de vrouwen buiten. Ons kon dat natuurlijk niet schelen en al snel begonnen twee meiden van de groep te zingen. Daarna waagde Edwin de reisleider een poging en daarna wilde Bart graag in het Spaans zingen. Wat was dat lachen (hij deed het best goed.)

Dag 5

Je begrijpt dus dat we na de karaoke gein zijn gaan slapen. Een paar zijn nog wat langer gebleven, maar ik wilde toch wel even slapen.

Vandaag op reis naar Panama. Tas was snel ingepakt en in de stromende regen op slippers (want die bergschoenen zijn doornat) over keien, door plassen, richting een bakkertje die om 7 uur al open was. Wat inkopen gedaan en door richting busstop. Rugtas in de bus en zitten maar weer. Het werd soms droog terwijl we reden, maar als het buiten regende, regende het ook binnen door de slechte ramen. Weer niet veel van x91buitenx92 kunnen zien helaas.

In de stromende regen kwamen we aan op de grenspost Costa Rica Panama en hoe gek, de regen stopte even toen we richting de grenspost kwamen. Het was daar nog even stressen, want bij 1 van de reisgenoten stond geen stempel Costa Rica, die was de beambte vergeten te geven doordat ie overdonderd was van haar schoonheid. Gelukkig mocht ze toch door naar Panama.

De tocht door Niemandsland naar Panama was behoorlijk eng. We moesten over een brug lopen die behoorlijk veel gaten en losse planken vertoonde. Het regende inmiddels weer dus de ponchox92s over de tassen heen gaven toch wel gekke beelden.

Bij de grenspost in Panama ging het wat traag, maar na een half uur was iedereen er wel door. We zaten bij een supermarkt te wachten op de bus (ik laat nu maar public weg, want het is nu wel duidelijk dat we met openbaar vervoer reisden.) Ik zat naast een oud mannetje die van alles aan me aan het vertellen was, maar ik verstond hem niet. Een paar dingen begreep ik wel: hij was 90 jaar, geboren uit een indianenfamilie en vond het leuk om met toeristen te praten. Soms viel hij ineens in slaap. Was een leuk mannetje…

Maar goed, ineens kwam er een toffe, oude schoolbus aanrijden en dat bleek de bus te zijn die we moesten hebben. Tassen afgegeven en ingestapt. Er was voor bijna niemand meer een zitplek, dus dat werd staan in het gangpad. Een Panamees zei me dat de vrouw die voor hem zat bijna ging uitstappen en dat ik dus hier moest blijven staan om een plekje te bemachtigen, dus ik deed wat hij zei en ja niet langer daarna kon ik opgeknoopt zitten. Spaans verstaan gaat steeds beter haha.

Na bergop en vooral bergaf racen kwamen we bij een haven. Daar namen we een klein bootje richting Bocos del Torro. Het was droog! Onderweg kwamen we twee dolfijnen tegen. Gaaf!

Na aankomst op een, ja hoe noem je dat, aanmeerhuisje, gingen de rugzakken weer om. Het was niet alleen droog, maar het was heet! Ik voelde en zag meteen de caribische sfeer toen we door de straten wandelden richting onze nieuwe slaapplek.

Ik kreeg de prinsessenkamer omdat ik een eenpersoonskamer had geboekt voor deze reis, maar later stelde ik mijn kamer wel open om te douchen voor de anderen. Mijn douche was namelijk wel warm.

x92s Avonds begon het natuurlijk weer te regenen, dus in het restaurant was het niet echt warm. Het eten was wel heel goed! En het slapen daarna was ook heel goed! Wat een superbed en super uitzicht had ik.

Dag 6

We hoefden niet echt vroeg op te staan. Mijn jetlag speelde nog parten dus ik was erg vroeg wakker. Had in de supermarkt een yoghurtje gekocht en heb een wandelingetje gemaakt door de buurt, heerlijk relaxed. Later namen we de boot naar Dolphinbay, waar we zeker 20 dolijnen af en aan zagen gaan. Sommigen waren heel dichtbij! Mijn fotocamera bleek niet zo tegen vocht te kunnen, dus heb maar 1 foto over van de dolfijnen.

Het weer speelde weer parten, dus ons plan viel in het water. We gingen daarom naar een snorkelplaats, want onder water ben je toch al nat. Ik had geen t shirt bij me, wat ik toch wel graag bij me heb met snorkelen, dus bleef op het eiland. Beetje pokeren, kletsen en 1 biertje.

Toen de rest terugkwam van de snorkeltour had ik wel een beetje spijt, ze hadden wel heel wat moois gezien, maar ja, niets aan te doen. Een van de meiden werd opeens heel ziek, terwijl zij op krachten kwam, lagen wij te wachten in de ZON! Eindelijk even geen regen! Haar kwaal was onze zegen.

Toen ze weer op krachten kwam zijn we weer vertrokken en bleef een groot deel van de groep op Agua lounge, een heel leuke bar op het water. Je kan hier zwemmen in een aangemaakt zwembad in de zee, lekker hangen in de hangmat of lekker schommelen boven de zee. Wij hebben vooral gepokerd met een groepje.

Weer terug in La Veranda was het even douchen en opknappen voor het avondeten. We gingen eten aan of eigenlijk op het water. De mensen die aan het water zaten die moesten echt uitkijken dat ze er niet invielen. Leuke gesprekken gehad tijdens het eten!

Na het eten gingen we naar een x91discotheekx92 er was een speciale avond, maar na een paar liedjes sloeg de stroom uit. Toen het zo bleef, zijn we in het donker teruggelopen naar onze x91Verandax92 en daar nog met kaarslicht gesprekken gevoerd.

israxebl was heel bijzonder. Strakjes in september is mijn reis te zien op RTL4 Bestemming bereikt.

Verder ben ik nxe9t terug uit Panama en Costa Rica. Heb een megajetlag, maar het is wel een leuke reis geweest. Mijn mooiste foto;

Verder heel leuke herinneringen. Ben nog te jetlaggerig om verder te loggen…

Gelukkig heb ik nog twee weken om bij te komen.

Op tv was er een advertentie voor een nieuw tv programma: www.bestemmingbereikt.nl en in een impulsieve bui mailde ik de redactie met mijn verhaal.

Mijn wens is namelijk een jeugdorp in Israxebl te bezoeken.

Ik zal het even uitleggen. In 1999 ging mijn moeder op vakantie naar Israxebl en Jordanixeb. Daar bezocht ze een jeugddorp en verloor daar direct haar hart. Het dorp is voor kinderen die ‘thuis’ geen toekomst hebben door op wat voor manier slachtoffer zijn van het niet veilig kunnen opgroeien. Dit dorp geeft onderdak, studie en een veilige thuishaven. Mijn moeder was zo onder de indruk van dit dorp dat ze mij vroeg of ik wilde regelen dat mensen geen geld zouden uitgeven aan dure boeketten op haar begrafenis, maar het geld doneren voor dit dorp. Ze zou namelijk toch niets hebben aan de bloemen op haar buik…

Zo gevraagd, zo gedaan… Ook mijn school deed mee aan de ophaalactie en zo hebben we best een flink bedrag op kunnen halen om naar Israxebl te sturen. In het dorp is er, hoe toepasselijk, een tuin gemaakt van het geld.

Het tvprogramma vond mijn verhaal heel goed om vast te leggen, dus ik ben heftig aan het regelen dat ik in die periode weg kan gaan. School is geregeld, ticket moet nog, een hotelletje moet nog, maar de rest gaat vrijwel zeker door.

Vandaag was de redactie bij mij op bezoek en hebben we wat dingen besproken, het gaat allemaal wel heel snel gebeuren, best eng!

Waarschijnlijk wordt vervolgd…

Je merkt het al een beetje, ik heb niet zo’n zin meer op te webloggen. Voorheen schreef ik alles wat ik meemaakte tot de meest intieme dingen aan toe. Ik heb nu zoiets van… laat maar, ik bepraat het wel met vrienden. Het gaat het WWW helemaal niets aan of ik verliefd ben, liefdesverdriet heb, ziek ben, op vakantie ga of ben geweest. (alleen maar makkelijk voor inbrekers)

Ik laat hem nog staan voor mezelf, dat ik nogeens kan teruglezen in mijn ‘dagboek’, maar denk niet dat er nog veel zal verschijnen…

Het beste allemaal!!!

Voor weer eens een logje…

Vorige maand naar Egypte geweest, Hurgada, was een heerlijk vertoeven daar. Beetje zonnen, beetje zwemmen, beetje snorkelen, twee dagen gedoken, ‘s avond beetje pimpelen en kletsen met Pierre, Monique en Jan en soms ook met anderen.

Prachtig mooie vissen gezien!

Maar wat dit nou voor vis is?

Heerlijk genoten van de bootreisjes.

En de waterpijp? Er zat geen hasj ofzo in, maar werd er wel high van.

Wat ik al zei: veel lol gehad met Monique.

Wat hebben we nog meer te melden over deze korte vakantie… Ben poepiebruin geworden en heerlijk gerelaxed.

Het goede nieuws van vandaag:

* Door de storm die vannacht waaide reden de trams niet op hun normale tijd en was het lekker gezellig in de tram. Iedereen vond elkaar zo aardig dat ze het liefste borst aan borst, kont tegen kont, of zelfs …. wilden staan.

* Ik kon eindelijk eens zeggen: VOL = VOL (de tram).

* De ramen van de tram eruit zagen als een scene uit Titanic.

* De tram besloot niet verder te rijden en ik een heerlijke ochtendwandeling mocht maken in de baas zijn tijd.

* Mijn (kortere) haren erg sierlijk wapperden in de wind (lees storm).

* Het niet regende of hagelde tijdens mijn wandeling.

* Een collega vond dat ik eerst lekker een kopje koffie mocht halen voordat ik de klas overnam.

* Dat het tijdens mijn pleinwacht regende en dat de kinderen dus binnen bleven (en ik niet naar buiten moest.)

* Dat op de terugweg naar huis ik enkele wachtenden erop attendeerde dat de trams niet reden en er een leuk gesprek ontstond.

* Dat Den Haag van Vandaag eindelijk niet echt klaagden, maar meegingen met de veranderingen en er de lol van inzag.

* Dat ik na anderhalf uur reizen (i.p.v. 20 minuten) werd verwelkomt door mijn katjes.

* En natuurlijk dat het nu weekend is.

Wat een goed nieuws!

Was het maar elke dag Goed nieuws dag!

En dan nu… een wijntje en weekend!

Het lijkt wel dat iedereen mijn kindergedichten leuk vind.

Eerst mijn gedicht Vliegen op tv, straks mijn gedicht in een tijdschrift xe9n op muziek gezet.

Kreeg net een email dat ook mijn ‘Mag ik’ gedicht op muziek is gezet en in datzelfde tijdschrift geplaatst wordt.

Echt leuk!!!

Ok heb met de directeur gesproken en we hebben een deal (zonder ziekmelding). Ik mag 50 dagen opnemen, best netjes, ik had gedacht dat het minder dagen waren. Ben ook meteen begonnen met het opnemen van vrije dagen. Iedere vrijdag neem ik vrij, behalve als ik ADVvervanging doe voor groep 1/2. Nu hadden exreisgenoot P en ik best zin om een weekje zon te zoeken en zijn op internet gaan zoeken.

We hebben een plekje gevonden! We gaan in november een weekje naar Hurghada in een All Inn Hotel, heel lui… Snorkel mee, bikini mee en ook een warm vestje. Overdag is het wel warm, 24 graden, ‘s avonds kan het wat koud zijn. Maar ja dan is het ADV 7 pas. Denk dat ik vraag aan directeurtje of het niet een beter idee is dat mijn collega haar werk af maakt na januari en dat ik pas ga beginnen als zij met pensioen gaat. Dan kan ik nog wat vrije dagen opnemen… Ik mag ze wel meenemen hoor, tot ze op zijn.

Gek zo vrij te zijn, heb nu herfstvakantie en kan er zo twee of drie weken aan vastplakken als ik wil.

Wat wel een beetje jammer is, van de reis naar Egypte, is dat we de dag ervoor een Costa Rica reunie hebben en ik het niet echt zie zitten om laat thuis te komen en de volgende dag heel vroeg op te staan om naar Schiphol te gaan. Ben bang dat ik me verslaap of brakjes ben. Maar de reunie vind ik ook leuk… Keuzes maken, ik zie nog wel.